2012

HooghedenStichtingBruidspaarBijzonderhedenFoto’sNieuws


Hoogheden

2012

De 45e Prins

Naam: Prins Mark d’n Urste
Echte naam: Mark Exters
Durske: Kim
Vorst: Mario van Dijk
Adjudant: Geert vd Broek

Wij dragen ons STEENTJE bij vur unne KEI goeie CARNAVAL

2012_jeugdpaar

JeugdCarnaval

Naam: Jeugdprinses Nienke
(Nienke Pol)
Jeugd-adjudante: Isa
(Isa van den Berg)

Met Nienke en Isa vooraan in de rij maken we iedereen blij


Stichting

Het bestuur: Hertwin vd Wijst (voorzitter), Edwin Verkuylen (secretariaat), Fred van Dongen (penningmeester), Aad Lindhout, Jan Timmers, Hans Wingens en Marion Duffhues
Road van Elluf: Mario van Dijk (vorst), Geert vd Broek (adjudant), Michel vd Beeten, Berry Smits, Vorst Fred van Dongen, David Verkuylen, Theo Verwijst, Roy Steevens, Ad vd Hogen, Ruud Steevens, Danny Steevens, Twan Pittens
Ex-prinsen: Dennis Nelissen (2000), Jan Timmers (2002), Hertwin van der Wijst (2005), Frank Leenders (2006), Edwin Verkuylen (2007), Bas vd Oever (2008) en Geert Duffhues (2009), Eric van Dijk (2010) en Laurens Timmers (2011)
Huppels: Lisanne Leenders (trainster), Priscilla Steevens (trainster), Anne Langenhuizen, Evi vd Broek, Sanne van Roosmalen, Lieve van Schaijk, Mandy Paardekooper, Femke Pittens, Dide vd Wijst, Nienke Pittens, Lotte vd Broek, Demi Verkuylen, Bo Nelissen
Dansgarde: Iris vd Wielen, Edlijne Wouden, Whitney Paardekooper, Elisa Fernandes, Priscilla Steevens, Lisanne Leenders


Bruidspaar

2012_bruidspaar

Het Faudte Bruidspaar

Après Ski Bruiloft
Bruidegom: Peter (Mariska Langenhuizen)
Bruid: Heidi (Marcel Langenhuizen)


Bijzonderheden

De fontein wordt op 11-11-’11 aangeboden aan de Nisseroise gemeenschap als kado voor het 44-jarig bestaan
Het 55+-bal wordt na een jaar afwezigheid georganiseerd in de Laarstede
Prins Mark valt tijdens het opwerrumbal op Carnavalsvrijdag en moet de hele Carnaval met een mitella lopen, wat hem de titel Prins Mitella d’n Urste oplevert.
Rose-Marie van Heumen is de Weverin van het jaar.


2012_kaft


Fotos

Nagenieten van het Carnaval van 2012? Klik hier op de foto’s.


Nieuws van 2012

11e Liedjesbal 2011

Het is vaste prik zo tegen het eind van de zomer. Dan beginnen de Carnavalsgevoelens langzaam weer los te komen. De zomerkleding gaat weer de kast in om plaats te maken voor winterkleding, maar wat daarbij zeker ook niet mag ontbreken is de boerenkiel. De eerste gelegenheid waarbij die weer mag gedragen worden is bij het Bernhezer Liedjesbal. Ook dit jaar zal deze weer plaatsvinden in Feesterij ’t Maxend en wel op 22 oktober met als aanvangstijd 20:00u. Na het 44-jarig jubileum staat er nog een jubileum voor de deur. Het liedjesbal wordt dan namelijk voor de 11e keer gehouden.

De aftrap was in 2000 toen muziekkapel de Durzakkers het, toen nog Liedjesfestival, wonnen met “Ons Durpke”. Ondertussen hebben de diverse groepen met de 1e prijs mogen pronken met als hoogtepunt van de laatste 2 jaren Jong Belegen. Vorig jaar was het extra spannend, toen na alle punten van de vak- en publieksjury Jong Belegen met hun “Oppie Toppie Shake” met 1 punt verschil won van de Ouw Garde. En wie kent niet het in Nisseroi wereldberoemde nummer van onze Prins Laurens d’n Urste die samen met zijn maatje Martijn “Vette poaling” ten gehore bracht.

Ondertussen is de Commissie Liedjesbal dus weer druk met de voorbereidingen van de 11e editie. Maar ook de diverse artiesten zijn alweer druk met de voorbereidingen bezig van hun feest- of levenslied en wordt er op vele plaatsen gerepeteerd in zang en dans om op 22 oktober zo goed mogelijk voor de dag te komen. Het is niet alleen voor de deelnemers beregezellig maar ook voor de bezoekers en supporters. Dus heb je zin om alleen, met zijn twee of een hele klucht een oerleuke avond te hebben, dan moet je er zeker bij zijn op 22 oktober, al was het maar om de 3 nieuwe hints te horen van 45e Prins der Wevers.

Bouwactiviteiten Zeven Eeuwenpark.

Onder de rook van de muziekkiosk, onder het toeziend oog van ‘Het Griezel van Grezel’, vinden in het Zeven Eeuwenpark in ons skonne Weversrijk onder geheimzinnige omstandigheden diverse bouwactiviteiten plaats.

Sinds een week wordt het park ontsiert met grote stalen bouwhekken. Daarbinnen is inmiddels een vloertje gestort en steken er een aantal PVC pijpen triomfantelijk in de lucht.
Diverse Wevers en Weverinnekes hebben ronddom de bouwput lopen rikrooien wat hier nu gerealiseerd zou worden.
Van Openbaar Toiletgebouw tot Pannaveld; van Stookplaats voor de Veerman tot Dependance van het nieuw te bouwen gemeenschapshuis.
Wat inmiddels wel duidelijk is geworden:

De jubilerende carnavalsstichting De Wevers is hoofdaannemer en de onthulling is op 11-11-’11.

Wordt vervolgd……..

Neem deel aan onze poll

De geheimraad heeft de eerste hints prijsgeven. De eerste vraag van het jaar is ook de meest logische. Ik weet wie het is!

Jazeker, bedankt Geheimraad!
Ik heb wel een idee, maar zeker weten, nee.
Dat kunnen er meerdere zijn.
Elk jaar hetzelfde, geen flauw benul.

 

Wijnfeesten 

Weversrijk / Pünderich, 16 september 2011. Vrijdag 16 september was het weer zover. Muziekkapel De Dûrzakkers ging samen met een aantal gastmuzikanten, Vriendenclub ZBBBEEBG en de (ex)Prinsen van De Wevers met aanhang naar de Wijnfeesten in Duitsland.

Nadat we eerst een bakske koffie hadden gepakt bij Johnny van Loon en we de sous van ondergetekende gastmuzikant vakkundig hadden gerepareerd met duktape, stapten we rond 11 uur in de bus. Niet nadat de echte die-hards nog een pilske buiten hadden genuttigd. Dat heerlijke gerstenat zouden we immers in Duitsland moeten missen. Toen ook de blaas geleegd was tegen de raam van de Bieb en we de niets vermoedende boekenwurmen vriendelijk gedag zwaaiden kon onze Gerrit vertrekken met de bus. Deze buschauffeur bracht voor de 4e keer de Dûrzakkers naar Duitsland. Een vertrouwd gezicht dus.

Met een dikke 300 km voor de boeg, zetten we koers richting Traben-Trarbach. Na een paar traytjes bier, een kleine 100 rikpotjes en de nodige slappe klets kwamen we rond half 5 aan in Traben-Trarbach, een gezellig oud stadje aan de Moezel, waar ons hotel stond in de heuvels langs een kabbelend beekje. Na de koffers uitgeladen te hebben en we met man en macht kamer 305 en 306 hebben verbouwd, gingen we weer snel de bus in om naar Pünderich te gaan. Het plaatsje wat we de komende 3 dagen gingen verblijden met onze muziek.

Om half 6 kwamen we aan in Pünderich waar we bij Weinhaus Lenz lekker gedineerd hebben. Met de schnitzel nog maar net achter in de nek, vertrokken we snel richting Wijnproeverij Dr. Georg Mergler, waar het Pündericher Straßenweinfest, pas echt los barstte. Met de klanken van ‘Hello’ werden de fans door de Dûrzakkers begroet, wat direct een reactie losmaakte in de vorm van een wuivende polonaise. Dr. Georg kwam al vrij snel met een paar flessen wijn uit zijn Keller. De toon was gezet.

VC ZBBBEEBG was volledig uitgedost in hun blauw-gele pakken en Jacky had zelfs een mooi blauw/geel dansmariekes pak aan. Na een half uurtje trokken we met z’n allen verder richting het centrum van het dorpje en deden we Werner Lay z’n wijnkelder en Weingut Alfred Simon Nachfolger aan. Niet alleen onze vaste aanhangers waren gevolgd. We hadden inmiddels al een vaste schare Duitse fans om ons heen verzameld die ons trouw volgde. De Duktape van Johnny had z’n beste tijd alweer gehad, waardoor de Sous er de geest aan gaf. Gelukkig hadden we ex-prins Eric in ons midden die binnen 5 minuten op de proppen kwam met eine Slangeklemme und Schraubendreher, waarmee de Sous weer gerepareerd kon worden. Toch knap om op een vrijdagavond in een Duits gat waar verder niets te vinden is als wijnzuipende Deutschers met dit gereedschap aan te komen. Als een ware McGyver werd de Sous weer gerepareerd. Dat ex-Prins Eric niet alleen een ster is om gereedschap te ronselen, werd al snel duidelijk toen hij met vele volle flessen wijn uit de kelder kwam gelopen. Als een ware handelaar hoefde hij hier maar belachelijk weinig euro’s voor neer te leggen. Ach…een echte boer hoef je dat ook niet te leren. Hierna vertrokken we richting dorpsplein waar ex-Prins Geert een skon houtblok tevoorschijn toverde waar menig Duitser zijn best deed om een spijker in 4 keer met een hamer het blok in te rammen. Dreigde dat te lukken, dan gingen er een kwak gekleurde lampjes flikkeren en overgoot ex-Prins Geert het blok hout met een brandbaar goedje en stak het in de fik. De opportunistische timmerman werd het zwart voor z’n ogen met al dat geflikker en de warme walm van het vuur, dat de vierde klap van de hamer, steevast op het hout terecht kwam. Nadat we hier ook een polonaise hadden veroorzaakt, gingen we ons laatste half uurtje muziek maken bij Weinfreunde Busch. Jacky liet hier zien waarom ze een dansmariekes kostuum aan had. Met de beentjes hoog in de lucht liet ze menig toeschouwer met open mond staan kijken. Helemaal toen ze zonder schijnbaar enige moeite in een spagaat ging. Gelukkig zat er vlakbij in de straat een afvoerputje, zodat we haar zonder schade van de weg af konden rapen. Rond half 12 vertrokken we richting de familie Schmidt, de uitbaters van Hotel Bad Wildstein. Daar werden de meegebrachte frietpannen voor de dag gehaald en werden er achter het hotel lekkere frikandellekes en andere vette hapjes gebakken. Gelukkig was daar ook weer het lekkere bier. Wat kun je daar toch naar uitkijken als je de hele avond al van die zoete en zure sapjes hebt gedronken.

Hoe laat het precies is geworden weet ik niet meer. Ik weet wel dat de wekker zaterdags veel te vroeg af ging. Na een lekker ontbijtje gingen we om 10 uur met de bus naar het oude stadje Traben-Trarbach. Een aantal fanatiekelingen legde de kilometers te voet af. Halverwege de rit kwamen we erachter dat we een Dûrzakker en z’n vrouw waren vergeten. Die zaten nog lekker te genieten van het prachtige uitzicht bij het hotel. Harm zou Harm niet zijn als hij toch nog ervoor kon zorgen dat ze tijdig in het stadje waren. Op eigen gelegenheid konden we lekker door het stadje slenteren. Helaas had ik, net als menne adjudant de afgelopen nacht spontaan last gekregen van de griep, dus kwam er van wandelen niet al te veel. Een terrasje bracht uitkomst aan onze ziekelijke toestand. Met een prachtig uitzicht over de Moezel werd met een bakske koffie de pijn verzacht. Binnen no time kwamen er vanuit allerlei hoeken Dûrzakkers en ex-Prinsen het terras bezoeken, zodat het binnen de kortste keren kei vol zat en kei gezellig was. De meest fortuinlijke ex-prinsen zetten het op een kaarten en er werd grof getoept. € 450,- zat er in de pot en er werd gestreden op leven en dood. Op een gegeven moment stonden zelfs een Slijterij, een Keukenspeciaalzaak, een Isolatiebedrijf en een Technisch Tekenburo in de pot. Toen er ook nog autosleutels en echtgenotes ingezet werden, was het gelukkig weer tijd om naar de bus te gaan. Maar niet nadat de kroegbaas de nodige foto’s van ons had gemaakt. Zo’n goede omzet had ie nog nooit gedraaid om een durdeweekse zaterdagmergen. Dat verdiende om op de gevoelige plaat vastgelegd te worden. VC ZBBBEEBG hadden zich ondertussen ook niet verveeld. Zij hadden de plaatselijk Jack Martens gek gemaakt door in de etalage diverse hometrainers en fietsen uit te proberen. Iets wat Herr ‘Martens’ nog wel kon waarderen, maar Fraulein ‘Martens’ wilde toch wel graag hun spullen uit de etalage als nieuw verkopen, en niet 2e hands op Marktplaats. Iedereen was weer redelijk op tijd in de bus. Behalve een paar jonge adonissen van de kapel. Die stonden nog in een kledingboetiek quasi geïnterresseerd naar wat onderboksen te kijken. Ze hadden echter veel meer oog voor het vrouwelijk personeel in de winkel die er voor Duitse begrippen er ook wel best wel appetijtelijk en zonder al te veel lichaamsbeharing uitzagen.

Goed.

Volgas richting Weingut Trossen, waar we getrakteerd zouden worden op een lekkere lunch en een gezellige wijnproeverij. Na een toeristische route Traben-Trarbach meende onze coureur Gerrit dat hij met z’n bus met 60 man, niet bij de wijnproeverij kon geraken. Na een kwartiertje stonden we dus weer met z’n allen bij dezelfde kledingboetiek waarvan we vertrokken waren. Dan maar te voet de paden op en de lanen in. Vooruit met flinke pas en een veuls te zware bas. Na zo’n wandeltocht smaakt de wijn nog lekkerder en gaat het brood er nog beter in. Maar niet nadat we eerst een fantastische rondleiding hadden gehad in de wijnmakerij met een ellelange uitleg in het Duits. Dat de wijnproeverij er gezellig uit zou zien, was helaas niet helemaal waar. Met z’n vele cellen met rvs deuren leek het meer op een mortuarium. Met dito geur. M’n griep begon plotseling weer op te komen. Rond half 3 daalden we weer met z’n allen af richting Moezel, waar een rondvaartboot voor ons klaar stond. Er was nog net plaats om met z’n allen buiten op het achterdek plaats te nemen. De eerste nummers klonken alweer over de Moezel en er werd driftig meegedaan door de aanwezige toeristen op de boot. Hoogste tijd voor Piet en Sjaan Jacobs om de handgemaakte oranje klumpkes weer voor de dag te halen. Deze vonden gretig aftrek, zoals dit het gehele weekend eigenlijk al het geval was. Genietend van het zonnetje voeren we de sluizen in. Terwijl een aantal blauw-blauwers en aanhang druk aan het filosoferen waren waar al dat water uit de sluis toch bleef, begonnen we weer een lekker deuntje te blazen in sluis. Voor degenen die nog nooit in een sluis hebben geblazen: dit klinkt ongeveer hetzelfde als muziek maken in de kerk. Alleen Dini kon het tijdelijke verblijf in de sluis niet zo waarderen. Ze dacht dat haar laatste uur geslagen had. Zeker toen ook nog een uit de kluiten gewassen tankerschip achter ons aanmeerde. Deze schippers konden onze muziek ook wel waarderen en zetten spontaan de polonaise in. Rond half 5 meerden we aan in Pünderich waar we weer lekker gingen eten bij Weinhaus Lenz. Al vrij snel voelden we aan onze schouders, bij het uitserveren van de borden soep, dat de serveerster onze goede raad om BH’s te kopen bij Tellsell, niet te harte had genomen. Maar goed….kom niet bij ons klagen als je dadelijk struikelt. We hadden je gewaarschuwd. Na het Diner gingen we ons 6 uur durende muzikale rondtrektocht door Pünderich maken. Wederom vergezeld door een Oranje Duitse vriendengroep die we inmiddels tot onze vaste fans mogen rekenen. Jammer dat één van de Duitse dames het hoofd van onze vaste Sousafonist Joost op hol bracht. Met een steeds kleiner wordende broek is het toch wat lastiger blazen en op tijd beginnen valt dan ook niet meer mee. Maar hij draaide er nog steeds lustig op los. Steeds heb je de angst dat hij een keer afbreekt zo net boven z’n middel, maar dat is gelukkig niet gebeurd. Bij Straußwirtschaft Alfred Dahm gingen we, nadat we eerst in zijn kelder hadden gespeeld, een skôn stukske muziek maken voor zijn zaak op het plein. Traditiegetrouw klopten de Trombonisten aan bij Frau Dahm om in haar huis op het balkon over het plein ‘Hé Jude’ ten gehore te brengen. Dit tot groot enthousiasme van de toeschouwers die uit volle borst mee begonnen te zingen. Eerlijk gezegd kan ik er niet aan wennen….een Duitser die in het Engels probeert te zingen. Toen we in de gaten kregen dat Joost zijn ogen net zo hard in z’n oogkassen ronddraaiden als zijn bovenlichaam op zijn heupen, werd het tijd om weer naar Herr und Frau Schmidt te vertrekken. Het was inmiddels ook alweer 12 uur geweest. Om kwart voor 1 kwamen we aan in ons hotel. Een uur later dan afgesproken, en dat was te merken. Lampen waren uit en de sleutels lagen op de balie. Behalve dan die van kamer 305 en 306 die we vakkundig hadden verbouwd. Na tussenkomst van Harm (wie anders), gingen de lampen weer aan, het vet werd weer warm gestookt en het bier begon weer te vloeien. Iets te letterlijk want Joris ketste nog een paar glazen bier van de toog. Het hek was van de dam. Herr und Frau Schmidt waren niet meer zo vriendelijk. Toen de gebruiker van kamer 306 zijn sleutel achter de toog zag liggen en deze wilde pakken, ontpopte Herr Schmidt zich als een ware Duitser van zo’n 70 jaar geleden. Hoe we het in ons hoofd hadden gehaald om zijn kamer te verbouwen. Een grote ramp…een catastrofe. Voor alle duidelijkheid…we hadden alleen het bed verschoven. Nadat we hadden beloofd het morgen weer allemaal in orde te brengen en een stuk of 10 entschuldigungen later, kregen we de sleutel en waren de gemoederen weer gesust. Herr Schmidt tapte weer vrolijk zijn pilsjes tot een uur of vier. Deze omzet kon hij toch niet laten schieten.

Zondagochtend.

Het zit er alweer bijna op. Na ons laatste ontbijt in het hotel gingen we voor de laatste keer Pünderich onveilig maken met onze klanken. De flessen wijn gingen weer vrolijk van hand tot hand en binnen de kortste keren maakte het niet meer uit of je nu een trocken, halb trocken of tafelazijn in je glas geschonken kreeg. Na 3 dagen zijn je smaakpapillen dusdanig aangetast dat stront nog wel lekker smaakt. Na een lekkere lunch, die vanwege de grote aantal deelnemers aan de reis, in twee etappes werd genuttigd gingen we weer voldaan verder. Tenminste als je bij de eerste lichting eters zat. Een iets te zuinig inkoopbeleid van de uitbater leidde ertoe, dat de tweede lichting (de Dûrzakkers zelf) het moesten doen met droog brood met Kartoffelsalat. Ôk lekker. Ik was blij dat ik mezelf bij de ‘aanhang’ schaarde en met een volle maag (die derde stuk beenham kreeg ik er echt niet meer in) weer de straten van Pünderich in kon. Nadat ex-Prins Eric en blauw-blauwer John nog wat wijn hadden afgetroggeld van een wijnboerke, gingen we 16 flessen wijn rijker, weer de bus in richting Nisseroi. Jammer genoeg was bij de eerste stop de wijn al op, en zijn we overgegaan op de dubbelfrisss. Als je snel drinkt dan proef je nog eens geen verschil. Het was een gezellige boel in de bus. Als je uitging van de aantal lege stoelen, dan konden er nog makkelijk 10 man meer mee in de bus. Iedereen liep een bietje rond te drentselen in de bus en met alleman te kletsen. Ex-Prins Dennis heb ik denk ik het hele weekend maar 5 minuten op een stoel zien zitten, en dan tel ik het eten erbij. Alleen Joost was na een uurtje toeren in de bus knock out gegaan. Nagenietend van de wijn lag hij met z’n lange stelten over de stoelen te slapen en lekker te dromen van zijn Deutsche Orange Fan: een getrouwd vrouwke van 45 met 2 keinder. Rond half acht waren we weer bij Johnny, waar we nog een lekker buffet kregen voorgeschoteld en we daarna snel naar huis gingen om onze kroost weer in onze armen te sluiten.

Een geweldig weekend, met alles erop en eraan. Rest mijn dan nog om de Dûrzakkers te bedanken voor de uitnodiging en met name Harm voor de geweldige organisatie. Reserveer maar vast een stoelleke in de bus voor over 2 jaar.

Privéfeest

Weversrijk, 10 september 2011. Op zaterdag 10 september vond de aftrap plaats van het nieuwe Carnavals-seizoen 2011-2012. Traditiegetrouw gaat dit gepaard met het privéfeest. Dè gelegenheid om nog eens terug te kijken op het mooie jubilieumjaar en natuurlijk ook om al onze vrijwilligers te bedanken voor het mede mogelijk maken van openbaar Carnaval in Nisseroi.

Autoschade Verkuylen had wederom zijn garage beschikbaar gesteld om de gehele stichting en de vele vrijwilligers te herbergen voor het gezellige feest. De commissie had alles uit de kast getrokken om van deze locatie een mooie feestzaal te maken, waar het gerstenat vrolijk vloeide, lekker gegeten kon worden en door de actievelingen ook diverse spellen gespeeld kon worden.

Er werd niet alleen teruggekeken op 2011, maar ook vooruitgekeken op het nieuwe seizoen. Wie o wie wordt in het Weversrijk de opvolger van Prins Laurens d’n Urste. Een geheimraad bestaande uit Voorzitter Hertwin van der Wijst, Vorst Mario van Dijk en hun beide durskes, aangevuld met 2 leden uit de stichting welke gekozen zijn tijdens de jaarvergadering, hebben de belangrijke taak om op zoek te gaan naar de Mooiste, de Schonste, en de Belangrijkste mens van het Weversrijk. Aangezien Hertwin op deze avond met 3 hints op de proppen kwam, wijst alles erop dat deze 8 wijze mannen en vrouwen er wederom in geslaagd zijn om een geschikte kandidaat te vinden.

De hints waren als volgt:

• We dreijen ut um
• Het pak is ‘m nie vreemd
• Oost West ….

De aanwezigen hadden het er maar druk mee om aan deze hints een naam te verbinden en dat viel niet mee. Het wachten is op ’t Bernhezer Liedjesbal, waar hopelijk meer prijsgegeven gaat worden over de nieuwe Prins. Het Bernhezer Liedjesbal zal dit jaar wederom plaatsvinden in Partycentrum ’t Maxend op zaterdag 22 oktober. Hier zal Nisseroi’s tallent zich van hun beste kant laten horen en strijden om de 1ste plaats. U bent allen van harte welkom. Het belooft weer een gezellige avond te worden.